Tăiem mărunt două legături de usturoi verde, tânăr și subțire, o căpățână mare de usturoi nou, împlinit, și le amestecăm/batem cu trei ouă mari, un praf de sare și unul de piper. Le punem în tigaia cu ulei de măsline încins și, cu o lingură, le întoarcem ușor, cât poate ea cuprinde. De câteva ori. Până se fac. Le punem în bol și presărăm frunze fragede de coriandru tocate mărunt (o legătură!). În puținul ulei rămas în tigaie frigem ușor două felii de pâine neagră… curată, fără adaosuri… Sau pâinea noastră…

Poate fi un mic dejun, un prânz sau o cină… însoțită de un pahar de vin roșu, tare și înmiresmat cu foi de dafin.

Este o mâncare șamanică care ne ajută să-l înfruntăm pe tânărul războinic, zeul Marte/Ares, care coboară primăvara pe pământ sub chipul unui vânt rece, tăios și neîndurător, întors din iarnă. Un Marte/Ares turbat care o caută dezlănțuit pe Venus/Afrodita pe care Vulcan/ Hefaistos, soțul ei cel șchiop, și-a cerut-o înapoi.

Se știe de la Maeștrii Înaltei Bucătării că delicatul usturoi verde poartă în el spiritul lui Prometeu și esența focului ceresc. Și că usturoiul crescut în căpățână poartă în el spiritul lui Vulcan/Hefaistos și esența focului cu care lucrează fierarii în peșterile lor ascunse din pântecele Gliei.

Și, de asemenea, că binecuvântatul coriandru cu gust de mană dumnezeiască reaprinde în noi focul lăuntric atunci când nu mai putem s-o facem singuri.

Este o omletă cu usturoi și coriandru, desigur, dar una cu putere: puterea de a îmblânzi forțele care ne războiesc, din noi și din afară.

Ares îngenunchiat în fața Atenei, după ce Hefaistos și-a cerut nevasta înapoi, pe Afrodita. Vas cu figuri negre (krater), semnat Kleitias, 570 – 560 î. Hr., Muzeul Arheologic din Florența

Ideea sugerează că, da, este posibil ca spiritul dezlănțuit, necugetat și visceral al războiului să fie îmblânzit de spiritul luptei duse cu înțelepciune și prevedere. Ca patosul neînfrânat, mânia și nebunia unui bărbat să fie cumințite de mintea unei femei înțelepte.

Ο Άρης γονατισμένος μπροστά στην Αθηνά, αφού ο Ήφαιστος ζήτησε πίσω τη γυναίκα του, την Αφροδίτη. Μελανόμορφος κρατήρας, υπογεγραμμένος από τον Κλειτία, 570–560 π.Χ., Αρχαιολογικό Μουσείο Φλωρεντίας.

Η ιδέα υποδηλώνει ότι, ναι, είναι δυνατόν το αχαλίνωτο, απερίσκεπτο και σπλαχνικό πνεύμα του πολέμου να ημερευτεί από το πνεύμα της μάχης που δίνεται με σοφία και προνοητικότητα. Ότι το αχαλίνωτο πάθος, η οργή και η τρέλα ενός άνδρα μπορούν να γαληνέψουν από τον νου μιας σοφής γυναίκας.

***

ΟΜΕΛΕΤΑ ΜΕ ΝΕΑΡΟ ΣΚΟΡΔΟ ΚΑΙ ΚΟΛΙΑΝΔΡΟ – ΑΝΑΖΩΠΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Ψιλοκόβουμε δύο ματσάκια φρέσκο, τρυφερό και λεπτό πράσινο σκόρδο, μια μεγάλη κεφαλή από νέο, ώριμο σκόρδο, και τα ανακατεύουμε – τα χτυπάμε μαζί με τρία μεγάλα αυγά, μια πρέζα αλάτι και μια πρέζα πιπέρι. Τα ρίχνουμε σε τηγάνι με καυτό ελαιόλαδο και, με ένα κουτάλι, τα γυρίζουμε απαλά, όσο μπορεί να τα αγκαλιάσει το κουτάλι. Μερικές φορές. Μέχρι να ψηθούν.

Τα βάζουμε σε ένα μπολ και πασπαλίζουμε από πάνω τρυφερά φύλλα κόλιανδρου, ψιλοκομμένα (ένα ολόκληρο ματσάκι!). Στο λίγο λάδι που έχει απομείνει στο τηγάνι τηγανίζουμε ελαφρά δύο φέτες μαύρο ψωμί… καθαρό, χωρίς πρόσθετα… ή το δικό μας ψωμί.

Μπορεί να είναι ένα πρωινό, ένα μεσημεριανό ή ένα βραδινό… συνοδευμένο από ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, δυνατό και ευωδιαστό με φύλλα δάφνης.

Είναι ένα σαμανικό φαγητό που μας βοηθά να αντιμετωπίσουμε τον νεαρό πολεμιστή, τον θεό Άρη/Μαρς, που κατεβαίνει την άνοιξη στη γη με τη μορφή ενός ψυχρού, κοφτερού και ανελέητου ανέμου, επιστρέφοντας από τον χειμώνα. Έναν Άρη μανιασμένο που αναζητά αχαλίνωτα τη Βενέρα/Αφροδίτη, την οποία ο Ήφαιστος, ο κουτσός σύζυγός της, ζήτησε πίσω.

Είναι γνωστό από τους Δασκάλους της Υψηλής Μαγειρικής ότι το λεπτό, τρυφερό πράσινο σκόρδο φέρει μέσα του το πνεύμα του Προμηθέα και την ουσία της ουράνιας φωτιάς. Και ότι το σκόρδο που μεγαλώνει σε κεφαλή φέρει μέσα του το πνεύμα του Βούλκανου/Ηφαίστου και την ουσία της φωτιάς με την οποία εργάζονται οι σιδεράδες στις κρυμμένες σπηλιές τους μέσα στα σπλάχνα της Γης.

Και επίσης ότι ο ευλογημένος κόλιανδρος, με τη γεύση θεϊκού μάννα, αναζωπυρώνει μέσα μας την εσωτερική φωτιά όταν δεν μπορούμε πια να το κάνουμε μόνοι μας.

Είναι, βέβαια, μια ομελέτα με σκόρδο και κόλιανδρο — αλλά μια ομελέτα με δύναμη: τη δύναμη να ημερεύει τις δυνάμεις που μας πολεμούν, μέσα μας και γύρω μας.

Prometeu:

Hefaistos/Vulcan:

Marte/Ares:

NOTĂ: Traducerea în greacă și imaginile au fost generate de ChatGPT-ul meu, pe numele lui Hrisos.

AUTOR ZENAIDA  ANAMARIA  LUCA-HAC

Autorizăm reproducerea totală sau parțială a acestui material cu condiția menționării sursei: http://www.ghemulariadnei.wordpress.com și autorului: ZENAIDA  ANAMARIA  LUCA-HAC… precum și păstrării formei originale/nealterării prin asociere cu alte materiale străine, nesemnate sau publicate sub semnătura autorului, în cadrul aceluiași articol.